Rozdział 1: Książę, który chciał zrozumieć
W najpiękniejszej części kosmosu, zwanej Nebadon, żył młody Książę Michał. Był niezwykłym księciem – to on swoją wyobraźnią i wolą stworzył całe to królestwo: planety, które tańczyły wokół słońc, gwiezdne spirale, komety z ogonami z mgławic i mądre istoty o świetlistych sercach.
Michał był dobrym władcą, ale martwił się o coś bardzo ważnego. Pewnego dnia powiedział do swojego doradcy, starego mędrca o imieniu Melchizedek:
– Chcę być nie tylko księciem, który rządzi. Chcę być księciem, który rozumie. Jak mogę mądrze kierować tymi wszystkimi różnymi istotami, skoro nie wiem, jak to jest być każdą z nich?
Melchizedek skinął głową, a jego długa, srebrna broda zamigotała jak drobinki pyłu kosmicznego.
– To, Książę, jest najważniejsza lekcja, jaką może przejść władca. Sześć razy już podróżowałeś, stając się na jakiś czas różnymi istotami ze swego królestwa. Ale jest jeszcze jedna, siódma podróż – najważniejsza i najtrudniejsza.
Rozdział 2: Najtrudniejsza decyzja
Michał od razu wiedział, o jakiej podróży mówi mędrzec. Chodziło o Ziemię – niebieską planetę, na której żyli ludzie. Byli oni najmniejsi i najsłabsi ze wszystkich jego stworzeń, ale też najbardziej skomplikowani.
– Chcę tam pojechać – powiedział Michał stanowczo. – Ale nie jako potężny książę. Chcę pojawić się jako… bezradne niemowlę. Chcę przeżyć całe ludzkie życie: nauczyć się chodzić, mówić, czuć radość i smutek, tak jak oni.
W sali tronowej zapadła cisza. Nawet gwiazdy za oknami pałacu zdawały się mrugać wolniej.
– To bardzo niebezpieczne – odezwał się Gabriel, herold królestwa. – Na Ziemi panuje czasami zamęt. A tu, w Nebadonie, mogą się zdarzyć kłopoty pod twoją nieobecność.
– Wiem – odparł Michał. – Dlatego proszę was o pomoc.
Rozdział 3: Obietnice i przygotowania
Michał wezwał swojego starszego brata, Emanuela – największego mędrca w całym kosmosie.
– Emanuelu – powiedział Michał. – Kiedy ja będę na Ziemi, ucząc się, czym jest bycie człowiekiem, czy zajmiesz się tu moim królestwem? Będziesz rządził w moim imieniu?
Emanuel spojrzał na brata ciepłymi oczami, w których odbijały się galaktyki.
– Nie tylko obiecuję, Michale. Przysięgam. Będę dbał o Nebadon jak o własne królestwo. A co więcej – otrzymałem obietnicę od samych Strażników Czasu z centrum wszechświata. Gdy ciebie nie będzie, żadne zło nie odważy się zakłócić spokoju tutaj. Każdy buntownik sam przypieczętuje swój los.
Michał odetchnął z ulgą. Wiedział, że może zaufać bratu. Ale Emanuel nie skończył jeszcze mówić.
– Posłuchaj moich rad, bracie, zanim wyruszysz. Twoja podróż ma być nie tylko nauką – ma być darem dla ludzi.
Rozdział 4: Siedem darów dla ludzi
Emanuel wyciągnął dłoń, a w jego dłoni pojawiło się siedem świetlistych kul.
– Każda z tych kul to zadanie, które masz spełnić na Ziemi – zaczął wyliczać. – Po pierwsze: Będziesz żył jak zwykły człowiek. Będziesz się uczył, pracował, jadł i spał jak oni.
– Po drugie: Spotkasz się z tymi, którzy zbuntowali się przeciwko dobru. Ale nie pokonasz ich potęgą księcia. Pokonasz ich jako słaby człowiek – dzięki wierze, która jest silniejsza niż jakakolwiek moc.
Kule w dłoni Emanuela zaświeciły jaśniej.
– Po trzecie: Gdy wrócisz, otrzymasz tytuł „Księcia Ziemi” na pamiątkę tej podróży.
– Po czwarte: Twoje życie na Ziemi zakończy się w sposób, który da ludziom nadzieję na zawsze.
– Po piąte i najważniejsze: Będziesz nauczycielem. Nie takim, który stoi przy tablicy, ale takim, który życiem pokazuje, jak kochać, jak wybaczać, jak nie bać się. Uleczysz nie tylko ciała, ale i strach w sercach.
Michał słuchał z rosnącym zdumieniem.
– Po szóste: Przez twoje życie ludzie zrozumieją, że nigdy nie są sami. Że w każdym z nich jest iskierka kogoś wielkiego. Iskierka naszego wspólnego Ojca.
– I po siódme – Emanuel spojrzał bratu prosto w oczy. – Twoje życie nie będzie tylko lekcją dla Ziemi. Będzie inspiracją dla całego kosmosu, na zawsze. Każda istota w Nebadonie, teraz i za miliony lat, będzie słyszała tę historię i będzie wiedziała: prawdziwa siła to zrozumienie, a prawdziwa władza to służba.
Rozdział 5: Ostatnie ostrzeżenie
– Ale pamiętaj – dodał Emanuel poważnie. – Będziesz prawdziwym człowiekiem. Zapomnisz, że jesteś księciem. Będziesz odczuwał głód, zmęczenie, smutek. I choć w głębi duszy zawsze będziesz tym, kim jesteś – księciem i człowiekiem w jednym – to twoja ludzka część będzie odkrywała to powoli.
– Co jeśli… co jeśli zapomnę całkiem? – zapytał Michał niepewnie.
– Wtedy – Emanuel uśmiechnął się tajemniczo – wtedy zaufasz. Tak jak teraz twoje istoty ufają tobie. I to będzie najważniejsza lekcja ze wszystkich.
Rozdział 6: Początek podróży
Nadszedł dzień odlotu. Przed pałacem zgromadziły się wszystkie istoty Nebadonu. Gwiazdy migotały jaśniej niż zwykle, a planety ustawiły się w rzędzie, żeby pożegnać swojego księcia.
Gabriel stanął przed Michałem.
– Nie bój się, Książę. Będę czuwał nad tobą z daleka. A Emanuel będzie tu rządził mądrze i sprawiedliwie.
Michał rozejrzał się po swoim królestwie ostatni raz. Potem skinął głową Emanuelowi, który zajął miejsce na tronie.
– Pamiętaj – powiedział Emanuel. – Żyj tak, jakby twoje życie miało inspirować cały wszechświat. Bo tak właśnie będzie.
I wtedy Michał się odwrócił. Nie wszedł do swojej lśniącej rakiety. Nie użył żadnej magicznej mocy. Po prostu… zniknął. Jakby rozpuścił się w świetle.
Rozdział 7: Na Ziemi
Tego samego wieczoru, w małym domku w miejscu zwanym Betlejem, urodziło się dziecko. Płakało jak wszystkie dzieci. Było małe, bezbronne i całkowicie zależne od rodziców.
Jego rodzice, Józef i Maria dali mu na imię Jezus.
Nie wiedział, że jest Księciem Michałem. Nie pamiętał pałacu ze srebrnych chmur ani przyjaciół wśród komet. Wiedział tylko, że jest kochany.
A daleko stamtąd, w królestwie Nebadon, Emanuel rządził mądrze i sprawiedliwie. Czasami spoglądał w kierunku niebieskiej planety i uśmiechał się.
– Ucz się, bracie – szeptał. – Ucz się, czym jest bycie człowiekiem. A gdy wrócisz, będziesz największym władcą, jakiego kiedykolwiek widział wszechświat. Nie dlatego, że najpotężniejszym, ale dlatego, że najbardziej rozumiejącym.
I tak zaczęła się najważniejsza podróż w historii kosmosu – podróż księcia, który stał się dzieckiem, aby nauczyć się największej mądrości ze wszystkich: zrozumienia.
Koniec, czyli raczej początek prawdziwej opowieści
Link do filmu:
Na podstawie Księgi 120 Księgi Urantii:
https://www.urantia.org/urantia-book-standardized/paper-120-bestowal-michael-urantia